Archiwum Akt Nowych  
Archiwum Akt Nowych
     Elektroniczna Skrzynka Podawcza

  
  ---------------------
  
  
  
  
  
  
  
  
Archiwum Akt Nowych Archiwum Akt Nowych

Biografia Juliusza Bogdana Deczkowskiego

Juliusz Bogdan Deczkowski urodził się 24 kwietnia 1924 roku w Bydgoszczy.
Kiedy miał 13 lat, w 1937 r., wstąpił do Związku Harcerstwa Polskiego. Należał do 42 Warszawskiej Lotniczej Drużyny Harcerskiej im. Żwirki i Wigury. Gdy wybuchła II Wojna Światowa ukończył pierwszą klasę w Prywatnym Męskim Gimnazjum i Liceum Władysława Giżyckiego w Warszawie. Po wkroczeniu wojsk hitlerowskich do Warszawy przystąpił do konspiracyjnej działalności w Szarych Szeregach. Na początku zajmował się nasłuchem radiowym, kolportowaniem prasy podziemnej, organizował siatkę konspiracyjną w swojej szkole. Wraz z innymi drużynami należącymi do Hufca Mokotów Dolny przystąpił do akcji Małego Sabotażu. 9 maja 1941 r. został aresztowany, razem z ciotecznym bratem Romanem Romanowskim, za kolportowanie ulotek. Śledztwo w jego sprawie było przeprowadzane na posterunku policji niemieckiej przy ulicy 6 Sierpnia (obecnie ul. Nowowiejska). Następnie został przetransportowany do Alei Szucha. Dzięki błędnie przeprowadzonemu śledztwu, znajomości języka niemieckiego oraz niewiarygodnemu szczęściu po 9 miesiącach uwięzienia na Pawiaku został z bratem uwolniony. Natychmiast po uwolnieniu wrócił do pracy konspiracyjnej. Brał udział w akcji pod Arsenałem, gdzie odbierał i zabezpieczał broń po wykonaniu zadania. Wziął również udział w ataku na niemiecką strażnicę graniczną we wsi Sieczychy k/Wyszkowa. 

W 1943 r. rozpoczął naukę w Tajnym Komplecie Licealnych Grup Szturmowych Szarych Szeregów. We wrześniu tego roku został  dowódcą trzeciej drużyny w plutonie "Alek" 2 kompanii "Rudy" w Harcerskim baonie Armii Krajowej "Zośka". Jednym z jego podwładnych był Krzysztof Kamil Baczyński ps. "Krzysztof". 26 września wziął udział w ataku na niemiecki posterunek policji i policji granatowej w Wilanowie.

Od października 1943 r. do maja 1944 r. uczęszczał na zajęcia Szkoły Podchorążych Rezerwy "Agricola". Ukończył ją w stopniu plutonowego podchorążego z lokatą 19/207.
27 kwietnia 1944 r. uczestniczył niedaleko stacji Urle w wykolejeniu, ostrzelaniu i obrzuceniu granatami niemieckiego pociągu pośpiesznego jadącego z Wołkowyska do Berlina.
W Powstaniu Warszawskim w swoim plutonie "Alek" walczył na Woli, na Starym Mieście oraz na Czerniakowie. W czasie walki na Cmentarzu Ewangelickim został postrzelony w lewe płuco. Na Czerniakowie  został ranny od wybuchu pocisku artyleryjskiego.
W nocy z 20 na 21 września przepłynął, bez ubrania, wpław Wisłę. Dopłynął do Saskiej Kępy, gdzie został zatrzymany przez LWP.
23 stycznia 1945 roku wrócił do Warszawy, gdzie rozpoczął kontynuowanie nauki. Zdał maturę i został przyjęty na Wydział Matematyczno - Fizyczno -  Chemiczny Uniwersytetu Warszawskiego.  Powrócił do pracy w harcerstwie, bowiem rozpoczął działalność w Komendzie Mazowieckiej Chorągwi Harcerzy. Był instruktorem następnie awansowany do stopnia podharcmistrza. Równocześnie brał udział w ekshumacjach poległych żołnierzy baonu "Zośka".

14 stycznia 1949 roku został aresztowany przez UB. Był przesłuchiwany na ul. Koszykowej, a następnie w więzieniu przy ul. Rakowieckiej 37. 20 lutego 1950 r. Wojskowy Sąd Rejonowy oskarżył Bogdana Deczkowskiego o zmianę przemocą ustroju Państwa Polskiego. Został skazany na 5 lat więzienia z pozbawieniem praw publicznych na 2 lata i pozbawieniem majątku. Wyrok odbył w więzieniu we Wronkach, w Potulicach oraz w kamieniołomach w Ośrodku Pracy Więźniów w Piechocinie. Po śmierci Józefa Stalina został zwolniony 23 marca 1953 roku. Po wyjściu na wolność miał problemy z powrotem na studia, a także ze znalezieniem pracy. Pomimo trudności udało mu się kontynuować naukę.
29 grudnia 1956 roku wyrokiem Sądu Najwyższego został oczyszczony z zarzutów i zrehabilitowany.
Przez 5 lat, tj. od 1 stycznia 1958 r. do 30 września 1963 r. był asystentem w Katedrze Technologii Organicznej Politechniki Warszawskiej. Jego sukcesem było doprowadzenie do produkcji "Antistiny" i Heparyny". Doprowadził do zracjonalizowania działania sztucznej nerki. Został współautorem patentów dotyczących cewnika do wlewków dotętniczych i przetoki tętniczo - żylnej.
W 1982 roku przeszedł na emeryturę.
Juliusz Bogdan Deczkowski zmarł 22 czerwca 1998 roku w Ciechocinku. Został pochowany na warszawskim Cmentarzu Wojskowym na Powązkach obok brata Stanisława Deczkowskiego i kwater baonu "Zośka".

Biografia napisana według biografii zamieszczonej w Aktach Juliusza Bogdana Deczkowskiego (w:) AAN Akta Juliusza Bogdana Deczkowskiego



Prośba Marii Deczkowskiej o widzenie z synem



Zwiadomienie z Prokuratury Generalnej, wniesiono rewizję na korzyść Deczkowskiego

 

Biografia Andrzeja Romockiego ps. Andrzej Morro"

Andrzej Romocki urodził się 16 kwietnia 1923 roku w Warszawie. W 1940 roku ukończył tajne komplety w Gimnazjum Ziemi Mazowieckiej. W tym roku w sierpniu wstąpił do konspiracji. Jego konspiracyjny pseudonim "Andrzej Morro" powstał z przedstawienia dwóch pierwszych sylab nazwiska. Także używał go w przeszłości jego ojciec, Andrzej. Używał też pseudonimu "Kuguar Filozof".    Początkowo był w organizacji "Pet", gdzie kierował jej mokotowskimi kołami. Była to samokształceniowa organizacja, powstała z inicjatywy Bolesława Srockiego. Wiosną 1942 roku "Pet" weszła w skład Szarych Szeregów".

W maju 1943 roku został mianowany na dowódcę plutonu "Sad 400" plutonu "Południe" Oddziału Specjalnego "Jerzy".
20 sierpnia 1943 r. dowodził atakiem na niemiecką strażnicę graniczną we wsi Sieczychy k/Wyszkowa. Uczestniczył też w sierpniu w akcji odbicia więźniów pod Jaktorowem.
Po powołaniu do życia baonu "Zośka" objął funkcję dowódcy w 1. plutonie w 2. kompanii "Rudy".
26 września 1943 roku podczas akcji "Wilanów" był dowódcą ataku na posterunek drogowy.
W grudniu tego roku został mianowany p.o. dowódcy 2. kompanii.
Od października 1943 r. do maja 1944 r. uczęszczał na zajęcia Szkoły Podchorążych Rezerwy "Agricola". Ukończył ją z III lokatą uzyskując stopień plutonowego podchorążego.
W dniach 4-5 kwietnia 1944 r. uczestniczył w akcji wysadzenia mostu kolejowego na rzece Wisłok  w pobliżu wsi Tryńcza.
W Powstaniu Warszawskim brał udział w walkach na Woli, Starówce. Przebił się do Śródmieścia, a następnie przeszedł na Czerniaków.  Za poprowadzenie drużyny do natarcia w dniu 4 sierpnia 1944 r. został rozkazem Dowódcy AK z dnia 11 sierpnia 1944 r. odznaczony Krzyżem Walecznych. 21 sierpnia został odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy.

15 września 1944 roku "Andrzej Morro" poległ w natarciu, którego celem było utworzenie przyczółka nad Wisłą dla przeprawiających się wojsk I Armii LWP. Został pochowany w prowizorycznym grobie. Po zakończeniu wojny został ekshumowany i pochowany 31 października 1945 roku. Świadkiem tego była jego matka, Jadwiga Romocka. Spoczął obok brata Jana na warszawskim Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Biografia napisana według noty biograficznej opracowanej przez Bogdana Celińskiego (w:) Zeszycie drugim Biblioteczki 8 Szczecińskiej Drużyny Harcerskiej (w:) AAN, Akta Juliusza Bogdana Deczkowskiego.



Świadectwo dojrzałości



Zdjęcie Romockiego z czasów okupacji



Z pamiętnika Jadwigi Romockiej (matki A.Romockiego)



Zajęcia Szkoły Podchorążych Rezerwy "Agricola"





 
Archiwum Akt Nowych

  Archiwum Akt Nowych